روفرشی کشدار سبز در شیراز به حراج گذاشته شد

دستگاهی که برای برش و رول کردن مجدد طول روفرشی کشدار سبز استفاده می شود. فناوری بافت فرش پرزهای گره‌دار احتمالاً در اوایل قرن شانزدهم با کالوینیست‌های فلاندری که از آزار و اذیت مذهبی فرار می‌کردند، به انگلستان آمد.

از آنجا که بسیاری از این بافندگان در جنوب شرقی انگلستان، به ویژه در نورویچ ساکن شدند، 14 فرش موجود در قرن 16 و 17 گاهی اوقات به عنوان فرش نورویچ نامیده می شود.

این آثار یا اقتباسی از طرح‌های آناتولی یا هندوفارسی هستند یا از تاک‌ها و شکوفه‌های اسکرول الیزابتی ژاکوبین استفاده می‌کنند.

مورفیلدز و اکستر هر دو با بافندگان مرتد از ساونری فرانسوی کار می کردند و بنابراین از ساختار بافت آن کارخانه و طرح های الهام گرفته از پروت استفاده می کردند.

رابرت آدام، طراح نئوکلاسیک، طرح‌هایی را برای فرش‌های مورفیلدز و اکسمینستر بر اساس موزاییک‌های کف رومی و سقف‌های قفسه‌ای ارائه کرد.

روفرشی

برخی از شناخته شده ترین فرش های طراحی او برای خانه سیون، خانه اوسترلی، خانه هاروود، خانه سالترام و تالار نیوبی ساخته شد.

فرش اکسمینستر یک کفپوش منحصر به فرد بود که اولین بار در کارخانه ای که در اکسمینستر، دوون، در سال 1755 توسط پارچه باف توماس ویتی تأسیس شد، ساخته شد.

فرش‌های اکسمینستر که تا حدودی شبیه فرش‌های ساوونری تولید شده در فرانسه بود، به‌طور متقارن با دست با پشم روی تارهای پشمی گره می‌خوردند و دارای بافتی از کتان یا کنف بودند.

 مانند فرش‌های فرانسوی، آنها اغلب دارای الگوهای معماری یا گل‌های دوره رنسانس بودند. دیگران الگوهای شرقی را تقلید کردند.

فرش‌های مشابه در همان زمان در اکستر و منطقه مورفیلدز لندن و کمی قبل از آن در فولام در میدلسکس تولید شد. کارخانه ویتی در سال 1835 با ظهور فرش ماشینی بسته شد.

با این حال، نام اکسمینستر به عنوان یک اصطلاح عمومی برای فرش‌های ماشینی باقی ماند که پرزهای آن با تکنیک‌هایی شبیه به روش‌هایی که در ساخت مخمل یا شنل استفاده می‌شود، تولید می‌شود، [54] و اکسمینستر کارتد تولید را در سایت جدیدی در شهر در سال 1937 از سر گرفت.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.